Echt populair maken ze zich deze dagen niet, los hermanos Schleck. Ze zijn de zeurderige jongetjes van de klas, zittend op de eerste rij.
Vooral de jongste van de twee, Andy, kan er wat van. Waar Alberto Contador de
Tour op het laatste nippertje redt, mokt en klaagt hij over het parcours. Ik snap daar niks van.
Want Andy, en ook Frank, blinkt normaal gesproken uit in slim communiceren met de buitenwereld. Zorgvuldig heeft hij, samen met zijn broer, een imago opgebouwd van een intelligente en vooral welbespraakte renner.
Verlichting
Toen hij in de Tour van vorig jaar het geel aan mocht trekken en dus na elke huldiging een rondje door de mixed zone moest maken, klonk er steeds een zucht van verlichting in het persleger.
Andy gaf antwoord in zowat elk denkbare taal, zonder te vervallen in herhalingen of voorgekauwde uitspraken. Hij gaf daarna zelfs ons, de schrijvende pers, steeds het gevoel alsof hij de vragen voor het eerst hoorde die dag en hij echt even moest nadenken om een zo goed mogelijke uitleg te geven.
Terwijl hij toch heus al zestig keer hetzelfde verhaal had verteld voor de camera’s. Verbazingwekkend.
Rap Spaans
En wat een verschil met zijn grootste concurrent Contador, de man die in veel te rap Spaans ratelde, het ene na het andere cliché aan elkaar breide. Immer afsluitend met dat bueno hombre van hem.
In 2009 deden Frank en Andy ook een gooi naar het geel, en moesten ze in de afsluitende tijdrit in Annecy hun best doen niet te veel tijd te verliezen voordat ze de laatste Alpenetappes in gingen. De perszaal waar we die dag werkten, zat in een van de zalen van een hotel in Annecy. Waar toevallig Team Saxo Bank verbleef.
In gedachten verzonken liep ik halverwege de dag naar de toiletten, door een slecht verlichte gang. Plots stonden er twee lange, slungelige schimmen voor me. Ze staken hun hand uit, vroegen hoe het nu eigenlijk met mij ging?
Twee slungels
Stomverbaasd gaf ik antwoord, zeker toen ik langzaam door kreeg wie die twee slungels waren. Inderdaad, Frank en Andy.
Over niet al te lange tijd zouden ze op hun tijdritfiets zitten, om het op te nemen tegen Lance Armstrong en Contador, maar op dat moment gaven ze eerder de indruk dat ze aan het criterium van Stiphout deelnamen. Weer een fijne eigenschap bedacht ik me toen ze weg sloften naar hun kamer.
Na al dat geklaag denk ik dus niet meer zo positief over los hermanos Schleck. Sta ik voor het verdere verloop van de Tour vierkant achter Contador, de man die definitief mijn hart won toen hij woensdag na de finish zei: dit was slechts een aperitivo. Sorry, Frank en Andy.
———————————————————————————————————————————–
Manon Colson (1976) volgde als verslaggever van NUsport tien keer de Tour de France.
Nu is ze chef redactie bij Helden magazine.
——————————————————————————————————————
Deze blog verscheen eerder op NUsport.nl. * CC foto: wfbakker2.
