Ik snap ze wel, de Nederlanders die dol zijn op l’Alpe d’Huez. Het is er hossen, hijsen, lallen, brallen en tussendoor wielrenners kijken. Persoonlijk gaf ik de voorkeur aan de nachten boven op Alpe d’Huez. Die duren namelijk lang en zijn allesbehalve saai.
Ik heb er bij gastvrije kennissen gebarbecued tussen de campers en de tenten, en voelde me dan net als hen een avond lang wielertoerist. Zonder zorgen over de verhalen die ik nog moest schrijven, of de deadlines die ik moest halen.
Tijdens één van die BBQ’s prikten plots Frans Maassen van Rabobank en Wilfried Peeters van Quick Step even een worstje mee. Alpe d’Huez verbroedert als geen andere berg.
Legendarisch waren dan ook de nachten in de discotheek Igloo. Ik heb het ding nooit bij daglicht gezien, waarschijnlijk is het een onooglijk keldertje. Maar in mijn herinneringen was het een wereldtent.
Hopeloos verliefd
De hele Tourkaravaan kwam er bij elkaar: pers, fans, begeleiding van de ploegen, oud-renners. Iedereen die ook maar iets met de Tour had te maken. En we waren allemaal elkaars vriend; ploegbelangen of concurrentie telden er niet. Ik ken zelfs een ex-prof die er hopeloos verliefd werd.
Nadeel van die fantastische avonden was dat er vaak een dag later gewoon weer een etappe op het programma stond. En een afdaling. Want wie een feestje heeft boven op de berg, moet er ook weer vanaf.
Houten kop
En misschien waren dat nog wel de mooiste momenten op Alpe d’Huez. The day after the night before. Met mijn houten kop in de auto de berg afrollen. Bocht na bocht. Langs afval, verlaten spandoeken en vlaggen, over in het wit gekalkte aanmoedigingen op het asfalt.
Zonder toeschouwers langs de kant, zonder campers. Met slechts het bonken in mijn hoofd als achtergrondgeluid.
———————————————————————————————————————————–
Manon Colson (1976) volgde als verslaggever van NUsport tien keer de Tour de France.
Nu is ze chef redactie bij Helden magazine.
——————————————————————————————————————
Deze blog verscheen eerder op NUsport.nl. * CC foto: ljcybergal.
