Goh, nu zal ik op de valreep van de Tour toch mijn mening moeten bijstellen. Flink zelfs. Want ik noemde Andy Schleck een zeurderig jongetje. Juist op de dag dat hij solo naar de overwinning reed op de Galibier. Allesbehalve zeurderig, moet ik zeggen.
En sinds vrijdag heb ik ook nog eens het gevoel dat hij met het geel om de schouders de Tour zomaar zou kunnen winnen. Ja, zelfs al is Cadel Evans de betere tijdrijder. Zit ik dan met mijn meninkje. Sorry Andy. En nu meen ik het echt.
De eerste keer dat Andy de Tour reed, was in 2008. Als ik eerlijk ben, was dat de meest saaie Tour die ik heb meegemaakt. De arrestatie van Riccardo Ricco buiten beschouwing gelaten. De winnaar van die Tour was Carlos Sastre, en ja, daar is natuurlijk bijna alles mee gezegd.
Alledaagsheid
‘Mr. Clean’ was de vleesgeworden alledaagsheid die met één aanval op Alpe d’Huez de Tour besliste. Gaap. Maar, in het licht van mijn openbaar mea culpa aan Andy Schleck moet ik concluderen dat ik die Tour van 2008 getuige was van de geboorte van de huidige Tourwinnaar, zonder dat ik het echt door had.
Want het was toch echt de jongste Schleck die in die beslissende rit naar Alpe d’Huez grote indruk maakte.
Het was zijn debuut in de Tour, een jaar nadat hij tweede was geworden in de Giro. Met zijn grote broer Frank reed hij in dienst voor Team CSC, dezelfde ploeg als die van Sastre. Terwijl de Spanjaard demarreerde en een definitieve gooi naar het geel deed, controleerde Andy de koers achter hem.
Concurrent Cadel Evans hoefde zijn kont maar te lichten of Andy had een antwoord. Als een lichtgewicht klimmachine denderde hij over de Alp. Allesbehalve zeurderig, ja.
Grappig ventje
Andy ging die eerste Tour van hem naar huis met een twaalfde plek en de witte trui, in theorie de beste aanwijzing voor iemands talenten en toekomst.
Maar om heel eerlijk te zijn, dacht ik toen ik hem op het podium zag staan in Parijs in dat stralende, maagdelijke wit niet: dit is ‘m nou, de winnaar van 2011. Ik dacht alleen, goh, wat een grappig ventje. Wie weet wat daar nog van komt. Nogmaals, sorry Andy.
———————————————————————————————————————————–
Manon Colson (1976) volgde als verslaggever van NUsport tien keer de Tour de France.
Nu is ze chef redactie bij Helden magazine.
——————————————————————————————————————
Deze blog verscheen eerder op NUsport.nl. * CC foto: bgrimmni.
