Maandag is er geen start. Geen finish. Zelfs geen rustdag. Van het ene op het andere moment is het over en uit met de Tour de France. Het zou verboden moeten zijn.
Ik heb me er altijd over verbaasd. De aanloop naar de Tour begint al in mei, als de Giro d’Italia nog geen winnaar kent. Voorbeschouwingen, voorspellingen, voorbereidingswedstrijden; alles wordt uit de kast getrokken om de zin in de Tour zoveel mogelijk op te wekken.
Is-ie eenmaal echt begonnen, dan klinken er van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat verslagen, terugblikken, analyses. De thuisblijvers krijgen wat dat betreft het meest voor hun kiezen, weet ik nu. Drie weken lang Mart Smeets, Wilfred Genee en een handvol ‘kenners’ die vooral veel moeten roepen: het gaat een mens niet in de koude kleren zitten.
Dries Roelvink
Sterker nog, vanochtend werd ik wakker met de deun van Dries Roelvink in mijn hoofd. En dat was helaas niet de eerste keer. Nou goed, en dan is-ie dus afgelopen en dan is er gewoon he-le-maal niks. Leegte. Stilte. Ja, en wat criteriums, maar daar wordt een mens écht niet gelukkig van.
De maandag na de Tour in Parijs, behoorde dan ook tot de meest onwerkelijke van alle Tourdagen. Stond je in het hotel voor de allerlaatste keer uit te checken. Met mannen naast je aan de receptie naar wie je drie weken professioneel had gekeken en erger nog: mannen die je streng had beoordeeld.
Nu droegen ze ineens hun eigen kleding, hadden ze hun vrouw bij zich, een kind op de arm. Waren het ineens gewone mensen.
Vervreemdend
En die perskaart, die hoefde je plots ook niet meer om je nek te hangen. Nergens zouden deuren alleen voor jou open gaan door dat kaartje.
Nergens zou je meer een knik van verstandhouding krijgen die zei: we weten wie je bent, wat je functie hier is en welke rol je speelt. Meest vervreemdend: dat moment even later in een verlaten Parijse parkeergarage. Als met één ruk, net alsof het een pleister was, de Toursticker van de auto getrokken werd.
En je wist: vanaf nu worden er geen dranghekken meer voor je verplaatst, is er geen politie-escorte mocht je toevallig een col af willen rijden. En zul je naar een parkeerplaats moeten zoeken. Net zoals de rest van de wereld.
Op maandagochtend is gewoon alles anders.
———————————————————————————————————————————–
Manon Colson (1976) volgde als verslaggever van NUsport tien keer de Tour de France.
Nu is ze chef redactie bij Helden magazine.
——————————————————————————————————————
Deze blog verscheen eerder op NUsport.nl. * CC foto: levindenboer.
