Overzicht van: Blog

Gisteren stond de wereld even stil toen Robert Gesink viel. En Tom Boonen, en Ivan Velasco, Janez Brajkovic, Christophe Kern, Nicky Sörensen, Alberto Contador en weet ik veel wie nog allemaal.

Zoveel gevallen renners in één etappe, zoveel ellende. Even was wielrennen eigenlijk gewoon niet meer zo leuk. Behalve dan voor Thomas Dekker. Want die is sinds gisteren weer wielrenner. 

En dat is zalig, zo liet hij weten in het Belgische Sint-Niklaas, daar waar hij zijn rentree maakte na twee jaar dopingschorsing. Ook al waren die eerste wedstrijdkilometers van een kermiskoers.

En goh, op wie leek hij toch? Dat blonde haar, die ietwat groter dan gemiddelde neus, dat klimmerslijf…

Remmert Wielinga! Niemand die in zijn eerste Tour zoveel indruk op me heeft gemaakt. Eigenlijk zou hij in 2003 niet eens aan de start van de Tour verschijnen, maar door een fantastisch optreden in bergritten van de Dauphiné Libéré kon Rabobank de roep van het volk niet weerstaan.

Een van de nadelen van het volgen van de Tour thuis op de bank is dat ik nu naar de NOS moet kijken. Móet ja, want ik wil perse het commentaar van Michael Boogerd horen. Zit hij niet achter de microfoon, dan zap ik meedogenloos naar Sporza.

Boogerd boeit. Zoals hij dat al jaren doet. Ik kon me altijd verheugen op het Grote Michael Boogerd Interview in die drie weken Tour,

Ja, het was de voortzetting van zijn indrukwekkende zegereeks (Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en later het WK), maar daar heb ik nooit echt wakker van gelegen.

Een foto van zijn overwinning in Les Essarts bracht de oplossing. Eén blik op de Belg die zich euforisch over de finish wierp, was genoeg. Omdat, hoe zeg ik dit netjes, omdat zijn complete inboedel in erecte toestand duidelijk zichtbaar afgetekend werd in die blauwe lycra broek.

Er schijnen zondag maar een bocht of drie in het tijdritparcours te zitten. Drie! Het parcours van 2009 in Montpellier schiet me meteen te binnen: technisch, elk ritme ontregelend. Renners die over de streep komen, zuchten, steunen en kreunen.

Met ploegentijdritten heb ik niks, de fascinatie van de legendarische Peter Post voor het opvoeren van een geoliede machine-act heb ik nooit gedeeld. Waarom ik dan toch direct aan 2009 denk? Vanwege Denis Mentsjov.

Terwijl zijn collega’s die zomerdag in Montpellier aan de finish klagen, trekt de Russische kopman van Rabobank zijn schouders omhoog, en zegt: ach, dat parcours was heus niet zo moeilijk.