Overzicht van: Manon Colson

Maandag is er geen start. Geen finish. Zelfs geen rustdag. Van het ene op het andere moment is het over en uit met de Tour de France. Het zou verboden moeten zijn.

Ik heb me er altijd over verbaasd. De aanloop naar de Tour begint al in mei, als de Giro d’Italia nog geen winnaar kent. Voorbeschouwingen, voorspellingen, voorbereidingswedstrijden; alles wordt uit de kast getrokken om de zin in de Tour zoveel mogelijk op te wekken.

Goh, nu zal ik op de valreep van de Tour toch mijn mening moeten bijstellen. Flink zelfs. Want ik noemde Andy Schleck een zeurderig jongetje. Juist op de dag dat hij solo naar de overwinning reed op de Galibier. Allesbehalve zeurderig, moet ik zeggen.

En sinds vrijdag heb ik ook nog eens het gevoel dat hij met het geel om de schouders de Tour zomaar zou kunnen winnen. Ja, zelfs al is Cadel Evans de betere tijdrijder. Zit ik dan met mijn meninkje. Sorry Andy. En nu meen ik het echt.

De eerste keer dat Andy de Tour reed, was in 2008. Als ik eerlijk ben, was dat de meest saaie Tour die ik heb meegemaakt.

Ik snap ze wel, de Nederlanders die dol zijn op l’Alpe d’Huez. Het is er hossen, hijsen, lallen, brallen en tussendoor wielrenners kijken. Persoonlijk gaf ik de voorkeur aan de nachten boven op Alpe d’Huez. Die duren namelijk lang en zijn allesbehalve saai.

Ik heb er bij gastvrije kennissen gebarbecued tussen de campers en de tenten, en voelde me dan net als hen een avond lang wielertoerist. Zonder zorgen over de verhalen die ik nog moest schrijven, of de deadlines die ik moest halen.

Echt populair maken ze zich deze dagen niet, los hermanos Schleck. Ze zijn de zeurderige jongetjes van de klas, zittend op de eerste rij.

Vooral de jongste van de twee, Andy, kan er wat van. Waar Alberto Contador de
Tour op het laatste nippertje redt, mokt en klaagt hij over het parcours. Ik snap daar niks van.

Want Andy, en ook Frank, blinkt normaal gesproken uit in slim communiceren met de buitenwereld. Zorgvuldig heeft hij, samen met zijn broer, een imago opgebouwd van een intelligente en vooral welbespraakte renner.

Ik heb even gewacht totdat de storm rond de aanrijding van Johnny Hoogerland is gaan liggen. Wilde er honderd procent zeker van zijn dat de bestuurder van DE auto geen vrouw bleek te zijn.

Dat werd een dag of wat beweerd, en natuurlijk klonk er een instemmend “oh ja, hè, hè” door het hele land. Nu de kust veilig is, durf ik het onderwerp autorijden in de Tour aan te snijden.

Zelf heb ik in tien Tours, waarvan ik er drie in mijn eentje gereden heb, exact nul ongelukken veroorzaakt.