Overzicht van: Blogs

Het was een zelfbeschermend mechanisme dat intrad bij het inpakken van het koffer voor vertrek. Hoe anders kon je je als weldenkend mens overgeven aan drieënhalve week, 24 uur per dag bezig zijn met wielrennen en wielrennen alleen? Door er gewoon niet aan te beginnen.

Neem de dagen voor Le Grand Départ.

Er is genoeg over hem geschreven en gezegd; de ene helft van het peloton en volgers heeft een hekel aan hem, de andere helft heeft bewondering voor zijn nooit aflatende aanvalslust.

Toevallig steeds als de camera in de buurt is, ja. Maar goed, daar krijgt de man voor betaald, of niet soms?

Ja, ja, er wordt veel gevallen deze Tour de France. Mag de naald even van de vastgelopen langspeelplaat gehaald worden? Kunnen we het over iets anders hebben? Over het warme weer bijvoorbeeld? Of beter: het gebrek er aan?

Want heus, ik heb ook dagen achtereen in niet-modieuze, flapperende poncho’s door een verregend Frankrijk gesopt. Met doorweekte kladblokjes, pennen die elke dienst weigerden net op het moment dat een renner een meeslepend verhaal vertelde.

Maar de Tour, daar hoort het natuurlijk gewoon lekker weer te zijn. Of bloedverziekend heet.

Met rustdagen heb ik niet zoveel. Ze hebben de afgelopen jaren nauwelijks indruk op me gemaakt. Behalve die ene rustdag dat ik de inmiddels ex-prof Jan Boven ten huwelijk heb gevraagd.

Dat behoeft wellicht enige uitleg. In 2006 werden wij, ongetrainde, veel te zware journalisten door Rabobank uitgenodigd samen met vips Alpe d’Huez te beklimmen. Op de tweede rustdag in de Tour nog wel, dus met de topvorm zat het helemaal snor.

Rabobank legde ons in de watten: we kregen een fiets te leen, kleding, schoenen. En we kregen gezelschap van niemand minder dan Joop Zoetemelk.

Huilende mannen. Ik kan er niet zo goed tegen. En het maakt me niet uit wat de reden van de tranen is. Geluk, pech, verdriet, woede; de man die het vocht uit zijn ogen laat stromen, kan me zo wegdragen.

Toen ik Johnny Hoogerland gisteren op het podium zag huilen, hield ik het dus zelf ook bijna niet droog. Gelukkig zat ik thuis op de bank en hoefde ik Johnny niet in zijn betraande ogen te kijken ondertussen Zeer Serieuze Journalistieke Vragen stellend.

Was ik in Frankrijk geweest, dan waren de tranen van Johnny met stip op één mijn persoonlijke tranen-top-drie binnen gekomen. Nu blijft die top drie er als volgt uit zien: