Afgetraind. Gespierd. Sexy. Het lijf van een sporter. In Helden Magazine #18 zijn de ‘sportbodies’ in volle glorie te bewonderen, maar dat lichaam krijgen topsporters niet zomaar. Zweet. Pijn. Blessures. Het is de andere kant van de medaille. Elke donderdag kan je hier de ins en outs lezen over het sportende lichaam. Deze week deel drie: gevaarlijke en dodelijke sporten.

Wat maakt een sport gevaarlijk? Kijkend naar sporten waar de meeste blessures voorkomen, dan is veldvoetbal de gevaarlijkste sport in Nederland. Jaarlijks raken zo’n 650.000 voetballers geblesseerd. De oorzaak van de vele blessures bij het voetbal is snel verklaard: voetbal is de populairste contactsport. Voetbal wordt gevolgd door fitness (280.000), tennis (180.000), volleybal (130.000) en hockey (110.000).

Blessures zijn vervelend, maar na revalideren kan de sporter terug komen. Er zijn ook sporten waar de afloop erger is dan een gescheurde enkelband. Elk jaar overlijden sporters bij het beoefenen van hun sport. Pas geleden nog werd de sportwereld opgeschrikt door de dood van zeiler Andrew Simpson, winnaar van het olympisch zilver in Londen. Zijn catamaran sloeg om; toen reddingswerkers hem na tien minuten in het water vonden, was het al te laat. Hij is niet de enige zeiler die in het harnas is gestorven. In de periode 1986-2011 zijn er 85 sporters overleden in Nederland tijdens het beoefenen van de watersport, waaronder 42 sporters bij het zeilen, negentien bij windsurfen en zes bij kanoën.

Toch is de watersport niet de meest dodelijke sport in Nederland. Dat is zwemmen. In de periode 1986-2011 zijn er 157 zwemmers overleden. Zwemmen en watersport worden gevolgd door vliegsport (53) en paardrijden (25).

Jockey
Eén van de gevaarlijkste sporten wereldwijd is de paardenrensport. Gevaarlijk voor dier en rijder. Dit geldt zowel voor de jockeys, als voor de sulky riders (de rijders die in een karretje achter een renpaard hangen). Om het paard zo min mogelijk van last te zijn is het belangrijk dat de rijders dun en klein zijn. Jockeys die 1.60 meter zijn en slechts 40 kilo wegen zijn heus geen uitzondering  op de renbaan. Anorexia is dan ook een veelvoorkomende ziekte, en doordat de jockeys zulke lichtgewichten zijn is de kans dat ze iets breken groter. Ze kunnen zware blessures als hersenschudding, botbreuk, artritis en verlamming oplopen. Om deze redenen liggen de verzekeringspremies in de paardenrensport zeer hoog vergeleken met andere sporten.

In Nederland is maar één beroepsjockey: de Engelsman Martin Watlow. Al vanaf zijn vijftiende zit hij in het vak. “Toen ik begon als jockey woog ik slechts 44 kilo en was ik 1.52 meter lang. Ik had dus de juiste lengte en gewicht. Na een sollicitatiegesprek werd ik aangenomen, terwijl ik nog nooit met paarden had gewerkt.” Ook Martin heeft als beginnende jockey geworsteld met zijn gewicht: “Als leerling heb ik twee jaar lang moeite gehad om op gewicht te blijven. Ik moest toen elke dag in de sauna zitten, hardlopen, weinig eten en fietsen om echt af te vallen. En sinds ik gewoon regelmatig eet, blijf ik op gewicht. Ik weeg al jaren 48 kilo, ik ben de lichtste jockey in Nederland.”

Of de paardenrensport echt zo gevaarlijk is? Neuh, vindt Martin: “Vroeger was de sport gevaarlijker. Er zijn nu ervaren rijders op de baan, de paarden worden beter getraind, maar een ongeluk zit in een klein hoekje. Je hebt te maken met een levend wezen.”

Met een snelheid van 65 kilometer per uur raast Martin met zijn renpaard over de baan. En natuurlijk is hij weleens gevallen, hard ook. “In 2001 viel ik van een Arabische volbloed. Het was de eerste race voor het paard. Tijdens de wedstrijd liet ze zich gewoon vallen, waardoor ik over de kop ging, mét het paard. Ze viel bovenop mij en toen ging er nog een paard op mij staan. Een renpaard weegt tussen de 450 en 550 kilo, dus je kan nagaan dat het geen pretje was. Ik had gekneusde ribben, een gebroken sleutelbeen en een nekwervel die scheef zat. Ik was toen lang uit de roulatie.” Angst om weer op het paard te klimmen na de val had Martin niet. Vijf dagen later al zat hij, met zijn arm in een mitella, op een paard.

“De snelheid vind ik juist mooi, ik zit op een racemachine. Het is te vergelijken met Formule 1. Alleen race ik op een levend wezen, wat nog mooier is. Dat gevoel van één met het paard zijn… Dat is de kick.” Met zijn 53 jaar is hij één van de oudste op de renbaan, maar aan stoppen moet Martin niet denken: “Ik heb altijd gezegd als ik niet meer op het paard kan springen, dan stop ik. Zover ben ik nog lang niet.”

Het thema van de laatste editie van Helden is de Body Issue. Meer weten over het lijf van topsporters? Helden Magazine #18 ligt nu in de winkels.

* Alle cijfers zijn afkomstig van Sportzorg en VeiligheidNL. Deze organisaties maken gebruik van verschillende bronnen om tot deze cijfers te komen. De meest recente cijfers komen uit 2011. Met behulp van verschillende onafhankelijke bronnen, zoals het Letsel Informatie Systeem, enquêteonderzoek, databanken en externe bronnen, zijn deze cijfers tot stand gekomen.

Het is hockeyinternational Valentin Verga en zijn club Amsterdam gelukt om de derde plaats te veroveren in de Euro Hockey League. In de kleine finale bleek Amsterdam met 5-3 te sterk tegen het Duitse Rot-Weiss Köln. De Argentijnse Valentin scoorde. In Helden Magazine #18 vertelt de hockeyer dat hij en zijn familie zich thuis voelen in Nederland.

Samen met zijn vader, moeder, zussen en broertje woont Valentin Verga in Nederland. In Helden Magazine #18 schittert hij met zijn familie in de rubriek Familieportret. In het verhaal vertelt de familie Verga over haar worstelingen in het onheilspellende Argentinië en over waarom het gezin is geëmigreerd naar Nederland. Valentin: “Vergeleken met de jungle van Buenos Aires was Almere een vredig weiland. Het was heel erg. De spanning in Argentinië steeg tot een kookpunt. En dat maakten wij bewust mee.” Toen besloot het gezin om permanent te verhuizen naar Nederland.

Het was in het begin wennen voor de familie, het gemis was voelbaar. Zus Sofia: “Ik mis mijn familie daar elke dag, maar we zijn ook trots op wat we hier met ons zessen hebben bereikt. En wat ‘Vali’ heeft bereikt is natuurlijk hartstikke mooi om mee te maken.” De vader van Valentin, Alex, heeft ook op hoog niveau gehockeyd onder andere bij Laren en is jarenlang trainer geweest van HGC waar hij onlangs is ontslagen. Hij is trots op wat zijn zoon bereikt heeft in Nederland: “Hij moest gewoon Oranje halen, dat was het doel. Dat is voor mij nooit een moeilijk moment geweest. Hij woont hier, bovendien is het niveau veel hoger dan in Argentinië.”

Ook al is de 23-jarige hockeyer geboren in Argentinië, hij voelt zich thuis in Nederland. “Mensen vragen me wel eens: speel je voor Nederland? Ik speel niet voor koning Willem-Alexander. Ik speel voor mijn familie, mijn club en het hockey. Ik voel me hier goed en ben er trots op dat ik voor Nederland speel, maar ik speel niet voor de Volendammers die elke ochtend met hun boot vis gaan halen. Je speelt voor de mensen die het dichtst bij je staan.”

Meer lezen over Valentin Verga? In Helden Magazine #18 vertelt de hockeyinternational over zijn familie, emigratie en Nederland. Helden Magazine #18 ligt in de winkels.

Volleyballers hebben lange benen. Zwemmers brede schouders. Schaatsers volle billen. Zo heeft elke sporter een perfect lichaamsdeel. Elke week gaat Helden op zoek naar de mooiste lichaamsdelen van sporters om zo het perfecte, sexy sportlijf in beeld te krijgen. Deze week: de buik.

De buik is zelden te zien, vaak zit het verborgen onder een strak shirt. Zo ook bij handbal, maar de vrouwen van het handbalteam hebben in Helden Magazine #18 laten zien dat zij beschikken over de mooiste sport-abs. Speciaal voor Helden gingen ze uit de kleren. En zo konden wij een exclusieve blik op hun buik werpen. En die is strak, plat en sterk. De meiden zijn er zelf ook blij mee, zoals rechteropbouwer Sanne van Olphen: “Ik ben het meeste trots op mijn buik. Voor een handballer is het belangrijk dat je core (rug, buik, bekken) sterk is, daar train ik dan ook op. Ik haal veel kracht en stabiliteit uit mijn core. Handbal is een fysiek spelletje, en mijn lichaam moet sterk genoeg zijn om de klappen te kunnen opvangen, maar ook om uit te kunnen delen.”

En nu de mannen. Op zoek naar de sporter met het meest sexy sixpack. Genoeg keus, dat zeker. Wat te denken van de tennisbuikspieren? Elke keer als Nadal of Murray zijn shirt verwisseld wordt het, vooral vrouwelijke, publiek gek. En voetbalbuikspieren? Het blijft jammer dat spelers bestraft worden met geel als ze hun shirt uitdoen. En speciale vermelding krijgt FC Twente-speler Dusan Tadic. In Helden Magazine #18 staan zes voetballers naakt geposeerd, maar als iemand van ons zijn shirt uit mag trekken na een goal dan is het Tadic. Wie had gedacht dat er een sixpack schuil ging onder zijn shirt? Tadic in Helden: “Ik ben het meest tevreden met mijn buik. Ik weet niet hoe het komt, maar van jongs af aan heb ik altijd een sixpack gehad. Het zal wel genetisch bepaald zijn, want ik heb er destijds weinig voor hoeven doen.”

Toch valt onze keuze op een andere sport. Een sport waar alleen maar ontblote, mannelijke bovenlijven zijn te bewonderen: zwemmers. Gespierde, brede zwemmers, met sixpack. Ryan Lochte, Ian Thorpe, Nathan Adrian. Zij hebben het totaalpakket. We zijn zo onder de indruk van deze heren dat de mannen, wat ons betreft, niet alleen de mooiste buik, maar ook rug hebben. Hun hele bovenlichaam is in topvorm. We zijn wat blij dat zwemmers alleen een zwembroek dragen en geen pak.

Volgende week gaan we verder met de samenstelling van het perfecte, sexy sportlichaam. Dan bespreken we de schouders en armen.

Meer weten, of beter gezegd, meer zien? In Helden Magazine #18 staan zestien sporters, onder andere voetballer Daley Blind en schaatsster Ireen Wüst. Ze hebben naakt voor Helden geposeerd. Helden Magazine #18 ligt in de winkels.

Afgetraind. Gespierd. Sexy. Het lijf van een sporter. In Helden Magazine #18 zijn de ‘sportbodies’ in volle glorie te bewonderen, maar dat lichaam krijgen topsporters niet zomaar. Zweet. Pijn. Blessures. Het is de andere kant van de medaille. Elke donderdag kan je hier de ins en outs lezen over het sportende lichaam. Deze week deel twee: hoe sport het lichaam verandert.

1. Bloemkooloren (judo)

Denk nou niet dat (oud-)judoka’s als Mark Huizinga, Dennis van der Geest en Henk Grol in hun jeugd te veel draaien om hun oren hebben gekregen van hun ouders. Hun bloemkooloren zijn puur een gevolg van het uitoefenen van hun sport. Het gaat er vaak hard aan toe op de judomat. Met een hoop duw- en trekwerk proberen judoka’s hun tegenstander zo goed mogelijk beet te krijgen waardoor ze een geslaagde worp uit kunnen gooien. In die strijd om een goede pakking krijgen de oren geregeld tikken en klappen te verduren. En wat te denken van de keren dat een judoka op de grond wordt gesmeten en in een houdgreep wordt gehouden terwijl het oor dubbel zit geklapt en het hoofd tegen de mat wordt gedrukt. Dit kan allemaal leiden tot een bloeduitstorting in de oorschelp. Als het oor vervolgens te weinig rust krijgt om te genezen, kan dat leiden tot een misvormde en verschrompelde oorschelp die veel weg heeft van een bloemkool. Voor de sporters is het niets om zich voor te schamen. Sterker nog: een echte judoka hééft bloemkooloren.

2. Misvormde neus (boksen)

Als jonge boksers aan hun veelbelovende carrière beginnen, hebben ze nog een redelijk mooi en egaal gezicht. Maar daar komt snel verandering in zodra ze hun eerste serieuze partijen gaan afwerken. Een bokser kan nog zo’n goede dekking hebben, hij of zij moet in elk gevecht klappen incasseren. Stompen op de neus, stoten op de kin en kapot geslagen wenkbrauwen maken de gezichten van de vechters er niet bepaald fraaier op. Vooral de neus heeft het flink te verduren. Kijk alle grote boksers uit de geschiedenis er maar op na. Muhammad Ali, Mike Tyson, Lennox Lewis, de gebroeders Klitschko; hun reukorgaan is één of meerdere keren gebroken en het tussenschot is gekrompen of ingezakt. Daardoor hebben ze nu allemaal een brede, scheve en platte neus als zichtbare herinnering aan een soms pijnlijk sportleven.

3. Derde bal (wielrennen)

Beroepswielrenners komen jaarlijks tot zo’n tachtig á negentig koersdagen, trainen voor en tijdens het seizoen om hun niveau omhoog te krikken, en aan het eind van het kalenderjaar zien ze op hun teller dat ze tienduizenden kilometers in de benen hebben. Heel wat dagen, weken en maanden die ze op het smalle en kleine zadel van hun fiets doorbrengen en dat geeft nogal eens problemen. Het wringen en bonken op het trillende zadel kan voor irritaties zorgen en leiden tot een zwelling rond het zitvlak zo groot als een pingpongbal, ook wel bekend als de derde bal. Renners met zo’n derde bal op hun achterwerk kunnen niet in een normale houding op hun fiets zitten en zijn veroordeeld tot urenlang vreselijk pijn lijden. Joop Zoetemelk liet ooit een biefstuk in zijn koersbroek naaien zodat hij wat zachter op zijn derde bal kon zitten. De Nederlandse renner Bram Tankink weet wat het is om met een derde bal te fietsen. In 2009 tijdens de Franse rittenkoers Parijs-Nice had hij een derde bal rond zijn zitvlak. In Helden Magazine #18 vertelt hij over dit ongemak: “Het was een verschrikkelijk vervelende ontsteking op een heel pijnlijke plek. Als je op je zadel zit, staat er veel druk op je billen en dat maakt het erg pijnlijk. Ik kon niets ondernemen of presteren, was al blij dat ik me kon handhaven in het peloton. Wat er destijds door me heen ging? Ik baalde, vond het klote en hoopte dat het snel over zou gaan.”

4. Kromme vingers (volleybal)

Volleyballers zijn altijd met de bal bezig. Of het nu serveren, smashen, blokken of passen is, volleyballen kan niet zonder dat ronde ding. En aan de vingers de taak om de bal steeds de juiste richting mee te geven. Met al die druk op tien tengere vingers kan er weleens wat fout gaan. Gekneusde en gebroken vingers zijn meer regel dan uitzondering. Manon Flier en Rob Bontje weten er alles van; ze hebben beiden met blessures aan hun hand gekampt. Een kwetsuur is immers zo opgelopen, bijvoorbeeld bij het blokken van een bal. Veel spelers gebruiken dan ook tape om de gewrichten en pezen te stabiliseren en te beschermen. Een gekwetste vinger kan ook weg worden getapet zodat er met negen goede vingers gewoon nog kan worden gevolleybald. Maar als de geblesseerde vinger te weinig wordt ontzien of te weinig rust krijgt, kan het zomaar gebeuren dat die vinger voorgoed krom en scheef blijft staan.

Het thema van de laatste editie van Helden is de Body Issue. Meer weten over het lijf van topsporters? Helden Magazine #18 ligt nu in de winkels.

Volleyballers hebben lange benen. Zwemmers brede schouders. Schaatsers volle billen. Zo heeft elke sporter een perfect lichaamsdeel. Elke week gaat Helden op zoek naar de mooiste lichaamsdelen van sporters om zo het perfecte, sexy sportlijf in beeld te krijgen. Deze week: de benen en billen.

We beginnen onze queeste naar het meest sexy sportlichaam onderaan, bij de benen. Bij de vrouwen genoeg keus. Vrouwenbenen zijn prominent aanwezig onder witte rokjes of strakke broekjes. Er zijn tennisbenen, hockeybenen, voetbalbenen. Toch valt ons oog bij de vrouwen op de lange stelten van de volleybalsters. Dat zijn de benen die het meest in de buurt komen van topmodelbenen. Lang. Slank. Sterk. De volleybalvrouwen hebben de perfecte, sexy benen waarmee ze kunnen uitblinken in de sport. En ze geven de mannen ook wat om naar te kijken.

Bij de mannen keuze uit vooral verschillende type benen. De lange benen van volleyballers of basketballers. De gespierde, brede benen van schaatsers. De atletische benen van voetballers. De pezige benen van marathonlopers. Maar niets gaat boven de benen van rugbyspelers. Gespierd, breed en harig. Heerlijk mannelijk. De geschoren benen van Ronaldo horen wat ons betreft niet thuis op een sportveld.

In Helden Magazine #18 is een geheel artikel gewijd aan één lichaamsdeel: de billen. Groot, klein, vol, strak, wit, geel of bruin, de bilpartij is belangrijk voor sporters. Het is een belangrijke spiergroep voor sporters, ook qua uiterlijk want de billen vliegen, rennen en trillen voorbij op tv.  De billen van beachvolleyballers vullen vaak prominent het beeld tijdens een wedstrijd. Zo heeft ook beachvolleybalster Sanne Keizer ondervonden. In Helden #18 vertelt ze dat ze zich er niet aan stoort: “Ik vind de kledingregels prima. Bij atletiek zie je de sprintsters de 100 meter toch ook niet in een wijde broek lopen? Ha, de vele close-ups komen denk ik omdat er gewoon veel mannelijke fotografen bij onze wedstrijden aanwezig zijn. Ik stoor me echt niet aan het feit dat er veel foto’s en beelden van mijn billen worden geschoten. Ze zien er goed uit, toch?”

Maar wie hebben nou de mooiste sportbillen? Bij de vrouwen moet die prijs wel gaan naar de hockeydames. Wie de fotoshoot met Ellen Hoog en Eva de Goede in Sports Illustrated heeft gezien,  begrijpt  waarom. De bikinibroekjes dekken nauwelijks de meer dan goedgevormde billen van de vrouwen.

Voor mannen wordt het wat moeilijker. Wat zijn nou sexy mannenbillen? De volle billen van schaatsers? De strakke billen van voetballers? De brede billen van judoka’s? De keuze valt bij ons toch op de billen van tennissers. De grote, losse broeken proberen de goedgetrainde billen te verbergen, maar de strakke bilpartij van Rafael Nadal is ons heus niet ontgaan. Herhaaldelijk trekt hij aan zijn broekje, waar hij de camera en zijn vrouwelijke fans even een close-up gunt van zijn achterwerk. Vamos Rafa!

Volgende week gaan we verder met de samenstelling van het perfecte, sexy sportlichaam. Dan bespreken we de buik (ja, dat betekent sixpack).

In voorgaande edities van Helden Magazine was de rubriek ‘Nieuwe Held’ te vinden op de laatste pagina van het blad. Daarin spraken jonge, talentvolle sporters over hun passie, dromen en wensen. Hoe is het nu met ze? Zijn hun dromen verwezenlijkt? Deze week vragen we het zeilster Daphne van der Vaart.

Last van spanningen, dat heeft ze niet meer. Daphne van der Vaart weet hoe het is om met druk op haar schouders te zeilen. De zon schijnt, er staat een lekker windje; perfect zeilweer. Daphne tuigt haar boot op. Checkt nog één keer of alle lijnen goed zitten. Zeilen betekent alles voor haar. Ze is zelfs verhuisd van Rijpwetering naar Scheveningen om de trainingsdruk hoger op te kunnen voeren. Sinds kort zeilt ze bij de senioren. Dat is wennen. Nu zeilt ze in het midden, in de drukte met andere boten om haar heen. Het is een omslag, eerst in de top bij de jeugd en nu middenmoot bij de senioren om uiteindelijk over een aantal jaar weer alleen aan kop te gaan. Daphne dobbert heen en weer, de golven klotsen tegen haar boot aan. Er rest haar op dit moment niets anders dan wachten op het harde geluid van het startschot.

Daphne komt uit een zeilfamilie; de liefde voor de boot, het water en de wind is er met de paplepel ingegoten. Het begon allemaal in de Optimist, van clubwedstrijden naar landelijke wedstrijden naar uiteindelijk de internationale top. Na de Optimist maakte Daphne de overstap naar de Laser 4.7. Dat heeft ze een tijdje gecombineerd met de Byte, de boot waarmee ze mocht zeilen tijdens de Jeugd Olympische Spelen. Ze kwalificeerde zich en heeft uiteindelijk een zilveren medaille gewonnen. Daphne: “Van de openingsceremonie tot de ontmoeting met prins Willem-Alexander… Het was allemaal zo vet! Ik maakte deel uit van sporters met allemaal hetzelfde doel. Het was heel leuk en leerzaam. Het voelde echt als een mini-Olympische Spelen.”

Het schot klinkt, alle boten gaan voorwaarts. Het is halve wind, kracht drie, vier. Daphne heeft een voortvarende start. Maar dan slaat het weer om. De wind keert zich tegen haar, en ze moet nu kruisen. Zo gaat dat met zeilen; je kan je uiterste best doen, maar wind en wisselende omstandigheden heb je niet in de hand. Uren trainen, jarenlang voorbereiden en dan kan het zomaar op het moment suprême  windstil zijn. Dat is het lot van de zeilster, de worsteling met de natuur. Het is ook de reden waarom Daphne het zeilen zo mooi vindt.

Ze heeft één droom, één toernooi waar ze als jong meisje al naartoe wilde: de Olympische Spelen. De Jeugd Olympische Spelen hebben die droom alleen maar meer aangewakkerd. Rio komt waarschijnlijk nog te vroeg. Bij zeilen zijn de regels zo dat één iemand per land per boot naar de Spelen mag. De zeilers moeten zich kwalificeren en de beste zeiler van het land mag erheen. Daphne heeft onder andere concurrentie van Marrit Bouwmeester, zij won in Londen nog zilver. Daphne: “Het wordt voor mij moeilijk om Rio te halen, maar ik geef niet op. Tot nu toe heb ik een goede leercurve gehad en elk jaar zijn mijn prestaties verbeterd. Ik hoop dat ik dat voort kan zetten en wie weet kom ik wel heel ver in die drie jaar. Mijn verwachtingen voor 2016 zijn niet hoog, maar de droom blijft.”

Ze is nog jong, maar ze weet wat ze wilt. Een olympische medaille, welke kleur dan ook. Als dat lukt, is de zeilcarrière van Daphne geslaagd. Ze voelt zich het gelukkigst in haar boot. Heerlijk in de buitenlucht, de wind in haar haren, de zon op haar gezicht. Op het water, daar wil ze presteren, haar droom waarmaken.

Hieronder kunt u het artikel van Daphne van der Vaart uit Helden Magazine #15 lezen. (klik op de afbeeldingen voor een leesbare vergroting):

]]> http://www.heldenmagazine.nl/2013/05/13/hoe-gaat-het-met-daphne-van-der-vaart/feed/ 0 http://www.heldenmagazine.nl/2013/05/10/top-en-flop-53-ajax-met-frank-de-boer-en-psv/ http://www.heldenmagazine.nl/2013/05/10/top-en-flop-53-ajax-met-frank-de-boer-en-psv/#comments Fri, 10 May 2013 11:36:41 +0000 Barbara Barend http://www.heldenmagazine.nl/?p=1262

Elke vrijdagmiddag is Frits te horen bij het radioprogramma AVRO Vrijdagmiddag Live op Radio 1, live vanuit De Kroon Amsterdam. Kom langs, zet je radio aan of lees de toppers en floppers van de afgelopen sportweek hier: wat waren de hoogte- en dieptepunten?

Flop 3)

Er is weer een tennisvader in de fout gegaan en nu ook een voetbalmoeder. Kinderen en sport, het blijft toch vaak balanceren op de grens van het toelaatbare. We kennen de misstanden in de turnwereld, waar de coaches Beltman en Louter meisjes vernederden, uitscholden en soms sloegen. Nu is er weer eens een tennisvader volslagen gek geworden. Tennisvader John Tomic sloeg eerst zijn zoon een keer vol in het gezicht zodat het bloed uit zijn mond spoot en onlangs gaf hij een trainingsmaat van zijn zoon een kopstoot. Let langs de lijn maar eens op hoe vaak kinderen door hun ouders worden uitgescholden. De voorzitter van FC Almere stopt ermee, lees ik in het AD, nadat op 27 april nota bene een moeder een speler van de tegenstander had mishandeld. Wij denken vooral aan voetbal, maar hockeyer Teun de Nooijer vertelde me een keer hoe talentvolle spelers uit zijn jeugd zo waren uitgescholden door hun ouders dat ze alleen om die reden nooit meer een stick hebben aangeraakt. Kinderen en sport, het is vaak een zeer ongelukkig huwelijk.

Flop 2)

Mart Smeets. Hij mishandelde Matthijs Van Nieuwkerk niet fysiek, hij beet hem niet als Suarez, hij gooide geen glas wijn in zijn gezicht. Hij reageerde juist heel beheerst toen Matthijs de wel zeer onbeschaafde vraag stelde of je als presentator van een dagelijks NOS-programma over de Tour iets van dopinggebruik hoor te weten. De vraag van mijn oude voetbalmaatje Matthijs ging wel heel erg ver. Het antwoord van Mart Smeets was een voorbeeld van beheersing en beschaving: “Matthijs, je bent nog stommer dan je eruit ziet. ” En dan neem je ter eigen verdediging en passant Sven Kramer even mee waarvan Mart ook niet weet of hij schoon rijdt. Ja Sven, je hoort het goed. Dat is de beschaving waar Mart zo prat op gaat en waar al die voetbalhooligans een voorbeeld aan kunnen nemen. Matthijs vergaf Mart meteen de opmerking ‘dat hij nog stommer is dan hij eruit ziet’. En dat mocht dan weer van Mart. Dat is toch weer heel genereus en beschaafd.

Flop 1)

Het verlies in de bekerfinale en de tweede plaats van PSV. PSV kocht de laatste twee jaar voor ruim dertig miljoen. Geen club in de eredivisie gaf dat bedrag uit. Dick Advocaat kon daardoor dit seizoen kiezen uit de internationals Strootman, Van Bommel, Wijnaldum en Toivonen voor het middenveld en uit de internationals Lens, Matavz en Mertens voor de voorhoede. Dan doet het er helemaal niets toe wie je in de achterhoede opstelt. Dan moet je niet zeuren over Marcello of Hutchinson en zeker niet over het vele reizen van Den Haag naar Eindhoven. Dan verhuis je als coach tijdelijk naar Eindhoven en moet je met twee vingers in de neus kampioen worden. Zal er in de jeugd of in het tweede geen rechtsback rondlopen? Wat een huilverhalen. Als je met deze selectie acht keer verliest, van clubs als RKC en PEC Zwolle, dan moet je als coach niet wijzen naar de directie maar harder trainen. Dan moet je als trainer en selectie alleen naar je zelf kijken. Dan zijn spelers en trainers van PSV samen de flop van het seizoen. En dan wil ik best accepteren dat ik veel stommer ben dan ik eruit zie.

Top 3)

Gisteravond wonnen twee trainers die na elkaar mislukten bij Feyenoord de nationale beker. Eerst won Gert Jan Verbeek met AZ zijn eerste prijs door PSV in Rotterdam te verslaan, met als kanttekening dat het eigenlijk wel heel gek is dat AZ tegen degradatie heeft moeten vechten. Twee uur later won zijn opvolger bij Feyenoord Mario Been in Brussel met Racing Genk zijn eerste prijs als trainer. Het is nu wel duidelijk dat Verbeek en Been lang niet zo stom zijn als ze eruit zien.

Top 2)

Waarom werd Ajax weer kampioen? Heel simpel. Elk elftal begint met een goede keeper. Ruud Gullit mislukte bij Feyenoord omdat zijn keeper Babos ineens spontaan over ballen heen dook, zoals hij laatst weer eens deed tegen NAC. Van Gaal begon met problemen met Bayern omdat er geen goede keeper stond, Manchester United won pas weer een Europa Cup na het aantrekken van Van der Sar, Arsenal zoekt al jaren naar een fatsoenlijke keeper. PSV rommelde dit seizoen met zijn keepers, Mulder van Feyenoord is gegroeid, maar helaas voor Feyenoord maakte hij ook beslissend fouten, Michailov van FC Twente is stil blijven staan. Dus waarom werd Ajax kampioen? Ajax heeft verreweg de beste keeper. Kenneth Vermeer maakte de achterhoede van Ajax tot de beste, met hem begon het kampioenschap en toen hij geschorst was, stond daar een tweede keeper die net zo goed is. Als ik Barcelona was, dan wist ik het wel wie ik zou halen als opvolger van Victor Valdes: Kenneth Vermeer.

Top 1)

Frank de Boer. Hij staat symbool voor het nieuwe Ajax. Hij is Holland, hij is water en dijken, hij is het vlakke land, hij is ruiten heer en schoppen aas, hij is van de camping. Hij schreeuwt niet als zijn voorbeeld Van Gaal, hij polariseert niet als zijn voorbeeld Johan Cruijff, hij koketteert niet als Mourinho, hij scheldt niet op scheidsrechters, hij gaat niet voor geld, maar voor zijn gezin. Zijn selectie bestaat uit ideale schoonzonen, er zijn geen nee-schudders. Zijn vrouw heeft een mooie interieurzaak in Edam en zijn jongste dochter is pas 12. Pas als zijn jongste dochter is getrouwd, moet Ajax zich zorgen maken. Frank is simpelweg gelukkig.

Afgetraind. Gespierd. Sexy. Het lijf van een sporter. In Helden Magazine #18 zijn de ‘sportbodies’ in volle glorie te bewonderen, maar dat lichaam krijgen topsporters niet zomaar. Zweet. Pijn. Blessures. Het is de andere kant van de medaille. Elke donderdag kan je hier de ins en outs lezen over het sportende lichaam. Deze week deel één: sportblessures.

Een blessure. De grootste nachtmerrie voor sporters. Eén verkeerde beweging, één te laat getimede tackle… en dan is het gebeurd. Maanden van revalideren, toekijken en hopen dat het herstel voorspoedig verloopt. Hoeveel je ook traint, hoe afgetraind je lijf ook is, je bent nooit immuun voor blessures. In Nederland komen jaarlijks 3,7 miljoen* sportblessures voor. Van dit aantal moet 1,5 miljoen medisch behandeld worden. Pijn. Overbelasting. Revalidatie. Elke sporter krijgt er wel een keer mee te maken.

De knieblessure komt het meest voor in Nederland. Jaarlijks lopen 720.000 sporters een blessure aan de knie op. Sportarts Hans Smid heeft wel een idee hoe dat komt. Smid: “De knie draagt het hele lichaamsgewicht. Ook bevindt de knie zich op een moeilijke plek, tussen twee grote hefbomen: het bovenbeen en het onderbeen. Daarnaast is de knie een mobiel, beweeglijk gewricht; het kan alle kanten op bewegen.”

Na knieletsels is de enkelblessure de meest voorkomende blessure; jaarlijks worden 650.000 mensen door een enkelkwetsuur buitenspel gezet. De enkelblessure wordt gevolgd door blessures aan het onderbeen (310.000), voet/tenen (240.000) en schouder (240.000). Opvallend is dat de meest voorkomende blessure op de spoedeisende hulp vinger- en handblessures zijn. Jaarlijks vinden 28.000 sporters met dit letsel hun weg naar het ziekenhuis.

Voetballers lopen de meeste blessures op. Er zijn in Nederland jaarlijks 650.000 voetbalblessures. Dat is 19% van het totaal aantal sportblessures dat in Nederland voorkomt. De cijfers zijn te verklaren; veldvoetbal is een populaire contactsport, waar kans op een blessure groter is. In Helden poseert onder andere Ajax-speler Daley Blind naakt voor de camera in de serie De Naakte Helden. Ook hij heeft de nodige blessures gekend. Daley: “Ik heb mijn beide enkelbanden ooit in- en afgescheurd. Dat is misschien een zwakke plek, maar de laatste tijd houden ze me goed staande.” De zeven vrouwen van het Nederlands handbalteam die in dezelfde serie uit Helden naakt gefotografeerd zijn, hebben vaak te maken met blessures aan de knie en enkel. Maar ook vingers lopen gevaar bij een potje handbal. Cirkelspeelster Yvette Broch: “Het gebeurde in de wedstrijd. Ik stond te verdedigen en maakte een verkeerde beweging. Ik gaf iemand een klap, kreeg zelf de grootste klap te verduren. Ik brak mijn drie middenhandsbeentjes op acht plaatsen.”

Elke keer je grens opzoeken en soms die grens overschrijden. Bewegen is gezond, maar is topsport ook nog gezond te noemen? Volgens sportarts Hans Smid kan topsport gezond zijn, mits de sporter die  grenzen niet overschrijdt. “Je moet als topsporter je grenzen verleggen, niet overschrijden. Als je goed naar je lichaam luistert en niet te ver gaat, dan is sporten gezond voor je lijf. Het is wel zo dat wanneer ambities groeien en externe druk toeneemt, de kans op letsels groter wordt.”

Het thema van de laatste editie van Helden is de Body Issue. Meer weten over het lijf van topsporters? Helden Magazine #18 ligt vanaf vrijdag 10 mei in de winkels.

Alle cijfers zijn afkomstig van Sportzorg en VeiligheidNL. Deze organisaties maken gebruik van verschillende bronnen om tot deze cijfers te komen. De meest recente cijfers komen uit 2011. Met behulp van verschillende onafhankelijke bronnen, zoals het Letsel Informatie Systeem, enquêteonderzoek, databanken en externe bronnen, zijn deze cijfers tot stand gekomen. Ook de afbeelding is afkomstig van Sportzorg.nl.

In Helden Magazine #18 staat de laatste van in totaal vijf delen over het turnterrorisme in Nederland. Ex-turnsters en ouders doen hun verhaal. Mishandeld. Uitgescholden. Vernederd. En waarvoor? Prestaties? Medailles? Titels? Wij laten Joke van IJzeren, ex-turnster en werkzaam geweest als psychomotorisch therapeut en nu als adviseur ‘organisatie & integriteit’, aan het woord over waarom turntrainers zo met hun pupillen denken om te moeten gaan en wat de turnbond kan ondernemen om een gezond turnsportklimaat te ontwikkelen. 

Waarom behandelt een turntrainer zijn pupillen op deze manier? “Dat is een goede vraag om aan de trainers zelf te stellen. Ik denk dat het te maken kan hebben met eenzijdige beeldvorming over het trainersvak; een goede trainer pakt zijn pupillen met een harde, gedisciplineerde hand aan en haalt zo het uiterste uit zijn turnster. Een trainer wil presteren en natuurlijk willen de turnsters dat zelf ook. Maar tegen welke prijs? In andere landen, zoals Oost-Duitsland, China, Roemenië, is jarenlang succes geboekt met een dergelijke trainingsmethode. En mogelijk hebben sommige Nederlandse trainers deze methodes overgenomen en gedacht dat dit dé manier is om kampioenen te trainen. Op deze manier wordt er te veel nadruk gelegd op de prestatie en te weinig op het welzijn van het kind.”

Wat wil een trainer bereiken door de meiden uit te schelden en te vernederen? “Waarschijnlijk willen ze op deze manier de meiden discipline bijbrengen. Met stevige hand proberen het beste uit zijn pupillen te krijgen. Essentieel is natuurlijk dat je samen aan het werk bent om die topprestatie neer te zetten, pupil en trainer samen. Daarin zoek je grenzen op om tot die topprestatie te komen. Als trainer is het daarom belangrijk dat je je realiseert dat er een vertrouwensrelatie met de pupil is en dat je vanuit je rol als trainer veel invloed en macht hebt. Daar dien je zorgvuldig mee om te gaan. Intimidatie is een ‘no go’, via technieken uit de positieve psychologie kun je prima resultaten bereiken. Hier ligt een kans voor de turnbond. De bond bepaalt immers de trainingen en opleidingen voor trainers en kan daarin, naast de technische kant, aandacht besteden aan de psychologische kant van het vak. Maar daarmee alleen ben je er nog niet”

Komt dit alleen bij het turnen voor? “Nee, dat lijkt mij niet. Overal in de samenleving komt intimidatie en misbruik van kinderen voor. Waar sprake is van een gesloten systeem en machtsongelijkheid kan misbruik gemaakt worden van de vertrouwensband tussen volwassenen en kinderen. Bij elke sport, maar ook bij de padvinderij of jeugdverenigingen kunnen zulke vernederingen en mishandelingen plaatsvinden. Ik geloof absoluut niet dat dit probleem tot het turnen beperkt blijft. Wel denk ik dat sommige sporten door omstandigheden zich er meer voor lenen, en daar is turnen een voorbeeld van. Bij turnen draait het om discipline, om duizend keer dezelfde oefening te doen net zolang je het perfect beheerst. Je brengt veel uren door met dezelfde mensen in de turnhal en je bent daarbij afhankelijk van je trainer. Het is daarom belangrijk om als vereniging een open turncultuur te ontwikkelen; een cultuur waarin ouders actief betrokken kunnen zijn, waarin gesprekken tussen trainers, pupillen en de vereniging over de ontwikkelingen van de pupillen normaal zijn, waar er uitwisselingsprogramma’s zijn met andere verenigingen. En waarin er grenzen gesteld worden als er misstanden boven water komen. Ook hier kan de turnbond een grote rol spelen door als nationale bond met richtlijnen voor een gezond turnklimaat te komen.”

 Speelt de jonge leeftijd van de turnsters een rol? “Dat speelt zeker een rol. Op jonge leeftijd vallen ouders, familie en vrienden weg. En om als tienjarig meisje je sociale netwerk kwijt te raken, dat is moeilijk. De meiden komen in de puberteit en hebben dan geen idee wat er met hun lichaam gebeurt. Psychologisch, lichamelijk en mentaal is het een onzekere periode in hun leven. Daarom is het voor kinderen zelf moeilijk om de intimidatie te stoppen of om er over te praten met anderen. Ze schamen zich over wat er gebeurt en hebben soms het idee zelf schuldig te zijn aan de situatie. Dat is natuurlijk niet terecht, maar als je aan niemand je verhaal kwijt kunt, dan kom je daar zelf niet uit.”

Wat zijn de gevolgen voor de meiden? “De turnsters worden aangetast in hun gevoel van eigenwaarde. Ze worden onzeker en bang. En verliezen het plezier in de sport. En de meiden raken geïsoleerd. Op jonge leeftijd worden de turnsters afhankelijk van hun trainers. Als de meiden niemand anders in hun omgeving hebben dan de dominante trainer, dan is er geen ontsnappen mogelijk.”

Trainers die nu in opspraak zijn hebben successen geboekt met hun meiden. Heiligt het doel de middelen? “Wat mij betreft niet. De weg naar de top is essentieel. Als je voor een intimiderend pad kiest en je hebt succes, dan heb je nog steeds een schadelijk pad gekozen. Er zijn andere manieren en methodes om succesvol te zijn. Je kan ervoor kiezen om met de harde hand discipline in de kinderen te krijgen. Of je kiest voor het plezier, voor positieve motivatietechnieken, voor het kind. Een kind wil zelf ook presteren, maar het is zo belangrijk dat kinderen plezier houden in de sport.”

Kan deze agressieve trainingsaanpak ook positief uitvallen? “Nee, dat vind ik niet. Je maakt als trainer een keuze in hoe je jouw meiden naar de top wil leiden. Kies je dan voor een agressieve manier of voor een positieve manier. En ik vind dat de positieve manier altijd de voorkeur verdient.”

Hoe kan de turnbond het slechte imago afschudden? “De turnbond kan schoon schip maken door twee kanten van de medaille aan te pakken; onderzoeken van de misstanden én zorgen dat er een open turnklimaat ontstaat waarin deze excessen niet meer voor kunnen komen. Dus misstanden laten onderzoeken door een onafhankelijke partij, en dan de misstanden die worden ontdekt bestraffen en aanpakken. De bond kan de meiden die dit hebben meegemaakt ook met psychologische hulp ondersteunen. Zo erkent de bond dat er iets fout is gegaan en dat maakt het voor de slachtoffers makkelijker om erover te praten. Zo pak je het probleem aan; dat is de ene kant. De andere kant is preventie. De turnbond kan leidend zijn in richtlijnen voor de turnverenigingen om een open turnklimaat te ontwikkelen. Het probleem is dat er nu soms sprake is van verenigingen met een gesloten cultuur. Je moet als turnbond alert zijn op wat er gebeurt wanneer de deuren gesloten zijn.”

Wat moet er allemaal veranderen binnen de turnbond om dit voor elkaar te krijgen? “Ik weet niet wat de turnbond allemaal al onderneemt. Maar de turnbond heeft als nationale organisatie vele mogelijkheden. En laten we niet vergeten dat in het merendeel van de gevallen het goed gaat. Er zijn genoeg voorbeelden te vinden van turnverenigingen waar het uitstekend gaat en waar kinderen plezier hebben in het turnen en topprestaties leveren. En waar je als ouder met vertrouwen je kind naar toe brengt. Dat moet je niet uit het oog verliezen. De turnbond kan een aantal dingen doen. Allereerst de mogelijkheid tot onafhankelijk klachtonderzoek organiseren; zorgen dat de klachten van turnsters, ouders of trainers op de juiste manier en toon worden behandeld. De turnbond kan een dergelijk onderzoek in gang zetten. Waar gaat het mis en wat moet er verandert worden? Pas als de organisatie duidelijk voor ogen heeft wat er mis is, kunnen ze de juiste actie ondernemen. De ‘rotte appels’ moeten eerst uit de mand. En daar kunnen ook personen bijhoren met wellicht een stevige machtpositie; tijd voor een frisse wind. In dat opzicht moet de turnbond zijn invloed gebruiken om dat voor elkaar te krijgen. Verder kan de bond een preventief netwerk van vertrouwenspersonen oprichten die verenigingen kan helpen met tips om een open turnklimaat op de vereniging te stimuleren en die de vertrouwensfunctie voor de turnsters, ouders en trainers kan vervullen.”

En wat wordt de rol van de ouders? “De rol van de ouders moet belangrijker worden dan dat het in het verleden is geweest in de turnwereld. Ouderparticipatie is veranderd, zeker als je de huidige situatie vergelijkt met de situatie van twintig, dertig jaar geleden. Ik ging als turnster overal heen zonder mijn ouders. En als je vandaag de dag kijkt naar de ouders langs de lijn, hoe fanatiek ze zijn. De ouders zitten nu overal bovenop. En dat moet ook, zeker in de turnwereld blijkt wel uit de verhalen in Helden. De ouders werden in het verleden blijkbaar ook geïntimideerd en buitengesloten door de trainers, terwijl het juist de ouders zijn die in de gaten kunnen houden hoe het met hun kind gaat. Een preventieve richtlijn van de turnbond kan zijn dat standaard gesprekken komen tussen ouders, kind en de vereniging of turnbond. Een maandelijks gesprek zou al heel veel schelen. Gewoon om te weten hoe het met het kind gaat. Dat bevordert de ontwikkeling van het kind alleen maar. Het is zo belangrijk dat jonge kinderen een vertrouwenspersoon in hun directe omgeving hebben en daar ligt de rol van ouder of gastouder.”

Turnkinderen worden vaak op jonge leeftijd van hun ouders gescheiden en in gastgezinnen ondergebracht. Ligt hier ook een oorzaak van het probleem? “Natuurlijk. Kinderen moeten een uitlaatklep hebben, een vertrouwenspersoon tegen wie ze eerlijk kunnen zijn. De kinderen moeten in hun directe omgeving te maken krijgen met mensen die ze kunnen vertrouwen. En die vertrouwenspersonen moeten ook weten wanneer er iets mis is met de kinderen. Ze moeten bijvoorbeeld letten op gedragsveranderingen. Een ouder zou natuurlijk ideaal zijn, maar je kan ook de gastgezinnen erop selecteren en zorgen dat ze goed met de meiden omgaan. Ook de vertrouwenspersoon kan daar weer een ondersteunende rol in vervullen.”

Is het mogelijk voor het turnen om terug te komen na dit schandaal? “Natuurlijk is dat mogelijk, er zijn heel veel plekken waar vanuit een gezond turnklimaat aan topprestaties gewerkt wordt. Maar deze misstanden moeten onderzocht worden; als je daar geen actie tegen onderneemt dan ‘rotten de appels verder en besmetten de rest van de mand’. Leer met elkaar van de lessen die hieruit te trekken zijn. De turnbond kan hierin het voortouw nemen. Een vertrouwensband scheppen; naar de verengingen, maar zeker ook naar de turnsters en ouders toe. Wat mijn boodschap zou zijn? Turnbond, ouders en turnverenigingen; verenig jezelf en zorg dat de systemen open gaan. Dan kun je topsport bedrijven in een gezond turnklimaat en sturen ouders hun kinderen met een gerust hart naar een turnvereniging.”

Ook de media heeft veel aandacht besteed aan de lancering van de nieuwe Helden. Diverse cameraploegen waren aanwezig bij de lancering en ‘s avonds waren mooie beelden terug tezien in verschillende programma’s. Bekijk hier alle fragmenten terug.

Bekijk hier de video met Arjen Robben in Shownieuws.

Ook RTL Boulevard zond een item uit rondom de lancering van de nieuwe Helden, bekijk die hier.

Arjen Robben is de cover persoon van Helden 18, maar ook de andere helden uit het blad kregen aandacht van de media. In de nieuwe Helden vertelt oud-Ajacied Dani waarom hij stopte met voetbal en hoe het nu met hem gaat.

Zie hier het interview van Dani in Jakhalzen.

Voor foto’s van de lancering en behind the scenes foto’s kunt u onze Facebook pagina bezoeken. ]]> http://www.heldenmagazine.nl/2013/05/08/videos-helden-18-in-de-media/feed/ 0