TOEN PAPA NAAR ARGENTINIË GING
Papa, toen ik Wouter Bos hoorde zeggen dat hij uit de politiek ging om meer bij zijn gezin te zijn, nam ik dat voor kennisgeving aan. Prima, dacht ik. Hij pakt zijn verantwoordelijkheid als vader. Als ik voetballers hoor zeggen dat ze hun kinderen missen als ze op trainingskamp zijn, vind ik dat zielig voor hun kinderen. En ik spreek uit ervaring, ik weet wat ze voelen.
Lieve papa, miste jij mijn zus en mij vroeger ook altijd zo, als je samen met Henk van Dorp weer eens weken weg was om een wereldkampioenschap voetbal, Olympische Spelen of een Europees kampioen schap te volgen? Die vraag kwam in me op toen ik Wouter Bos hoorde zeggen waarom hij uit de politiek ging. Tijdens het WK van ’74, heb ik me laten vertellen, was je nog net aanwezig om me geboren te zien worden. Meteen daarna vertrok je weer, of niet?
Ik moest er ook aan denken toen we vorig jaar samen het ritueel zagen waarmee Robin van Persie zijn zoon in slaap krijgt. We gingen alleen maar even uit eten, Robin en Bouchra zouden ’s avonds gewoon weer thuis komen. Robin zei: ‘Shaqueel gelooft me niet als ik zeg dat ik er morgenochtend weer ben als hij wakker wordt. Je ziet hem denken: ja ja, je bent vast weer drie dagen weg.’ Ik zag ook hoe Shaqueel zijn vader om zijn nek vloog toen Robin van de training kwam. ‘Soms kom ik bijna te laat op een training, omdat Shaqueel zo verdrietig is als ik vertrek.’
Kwam jij wel eens te laat, pap? Het gebeurde gewoon, jij ging voor je werk weken van huis. Ik geloof niet dat mijn grote zus en ik op het moment van afscheid nemen moeilijk deden. Ik weet nog dat we jullie gedag gingen zeggen op Schiphol voor je vertrek naar Argentinië in 1978. Ik realiseerde me dat niet, dat je bijna twee maanden weg was, maar ik realiseerde me wel dat je lang weg was. Ik verzette me, ik was kwaad. Ze wilden foto’s maken van jouw afscheid van ons, maar ik wilde niet, ik trok alleen maar gekke bekken. Ik wilde geen gewone foto.
Begreep je mijn woede? Maar naarmate de dagen vorderden, ging ik, papa’s kindje die ik was, jou vreselijk missen. En naarmate ik ouder werd, vond ik het steeds erger. Een dieptepunt voor mij waren de Olympische Spelen in Seoul in 1988. Ik was veertien jaar oud. Na de Spelen zijn jullie nog door Indonesië gaan reizen, het land waar de ouders van mijn moeder hadden gewoond en in het Jappenkamp hadden gezeten. Mijn andere oma paste op mijn zus en mij. Ik kan me herinneren dat mijn zus het vooral een groot feest vond, zij was zestien. Ik was kwaad en verdrietig, maar durfde niets te laten merken omdat ik al veertien was. Ik begreep het ook wel, maar toch.
Ik denk dat ik daarom steeds meer begrip krijg voor Wouter.
Namens Frits en mij, veel leesplezier met Helden 5, deze ligt vanaf 8 juni in de winkel.
Barbara Barend
